Lana szła nierówną aleją. Dzięki wiatru drzewa szelestały, tworząc kojący dla uszu odgłos. Tyler stał odwrócony tyłem, czekał na dziewczynę. Gdy ona była dość blisko niego, odwrócił się i zaczął się jej uważnie przyglądać. Po chwilowej ciszy Lana zabrała głos.
- Więc co chciałeś mi powiedzieć.
- Wiesz co ?, dlaczego ty mnie widzisz a inni nie ? zapytał niepewnie Tyler.
- Nie wiem o czym ty do cholery mówisz. Gapisz się na mnie, ja cię upominam, a ty wplątujesz mnie w jakieś swoje gierki. Ludzie nie chcą o tobie gadać. Człowieku co tu jest Grane ! - Krzyknęła na niego Lana.
- Słuchaj mnie, kłótniom niczego nie rozwiążemy, więc uspokój się i pozwól mi opowiedzieć całą historię.
Lana zamilkła i zaczęła słuchać.
- Jakieś trzy miesiące temu byłem zwykłym nastolatkiem, chodziłem do szkoły, miałem znajomych. Wiesz, normalne życie. Jednak pewnego zwykłego dnia wracając ze szkoły, miałem wypadek. Pijany kierowca zjechał samochodem na chodnik i mnie potrącił. Zanim przyjechało pogotowie, ja już nie żyłem. Obudziłem się obok własnego ciała. Nikt mnie nie widział, nie słyszał, nie mógł dotknąć. Zacząłem uciekać do domu. Moi rodzice kłócili się, a brat jadł obiad. Było to takie zwyczajne. Próbowałem do nich mówić, a nawet krzyczeć, jednak nikt mnie nie słyszał. Po jakimś czasie zadzwonił telefon ze szpitala. Rodzice przyjechali, i dowiedzieli się o moim wypadku. Matka załamała się do tego stopnia że wylądowała na obserwacji psychiatrycznej. Minęło trochę czasu. Ja próbowałem żyć jak dawniej. Dlatego chodziłem do szkoły. Aż spotkałem ciebie i ty jako jedyna mnie widzisz.
Chłopak spojrzał na Lane, na której twarzy pojawiły się łzy.
- Tyler, tak mi przykro, ja, ja...
-Nie miałaś pojęcia, wiem, rozumiem cię. - Dokończył za nią Tyler.
Dziewczyna Przytuliła chłopaka.
- Teraz musimy dowiedzieć się jak to możliwe że cię widzę.
- Już się ściemnia, dowiemy się jutro, przyjdź , albo ja przyjdę do ciebie po szkolę. - Powiedział, patrząc jej w oczy.
Naglę Wiatr nasilił się tak bardzo że zmiótł kapelusz z głowy Lany, przedmiot został porwany przez wiatr. Tyler pobiegł za nim, po chwilowej pogoni za kapeluszem, złapał go, i oddał Lanie grzecznie kłaniając się. Dziewczyna zaśmiała się i przyjęła własność z powrotem. Wiatr ucichł, obaj usłyszeli łamanie gałęzi. Odwrócili się i zobaczyli z oddali zakapturzoną postać która im się przyglądała, zignorowali to. W tej samej chwili zauważyli że jest już dość ciemno. Ruszyli w stronę swoich domów. Lana odwróciła się, jednak tajemniczej postaci już nie było.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz