''Boisz się, Lano ?''
Lana obróciła głowę, machając przy tym długimi włosami. Widziała jak Tyler z końca korytarza biegnie w jej stronę.
- Czy do ciebie nic nie dociera !? - powiedziała rozwścieczona.
- Ty nic nie rozumiesz, muszę ci coś powiedzieć - przerwał jej Tyler.
- Nie, to ty nie rozumiesz... - dopowiedziała dziewczyna i odeszła. Tyler został sam, z tysiącem myśli na środku korytarza, nawet nie zauważył że przerwa już dawno się skończyła, a uczniowie udali się na lekcję.
Następnego dnia chłopak nie poszedł do szkoły, bynajmniej nie miał na to siły. Nie mógł nic zrozumieć. W jego głowie rodziło się milion pytań. Dlaczego Lana go widzi, a reszta nie; czy ona też jest duchem; a jak jest, to dlaczego ludzie ją widzą. Były to jedne z wielu które sobie zadawał. Najlepiej rozmyślało mu się na miejscowym moście który wprowadzał do miasta. Czół on się wtedy wolny.
Po dwóch dniach nieobecności, Tyler zebrał się na odwagę i poszedł do szkoły. Większość dzisiejszej młodzieży na jego miejscu wyruszyła by w świat, jednak on nie chciał zmian, próbował żyć po staremu. Lekcje zaczęły się od Biologii, chłopak zauważył że Emma siedzi z Samuelem, natomiast Lucas sam. Pomyślał że znowu jakaś kłótnia zakochanych, jednak w tej samej chwili Emma i Samuel pocałowali się. Tylerowi opadła szczęka. Nigdy nie przypuszczał że może dojść do takiego obrotu spraw. W pewnym momencie przejrzał na oczy że dziewczyna robi to aby Lucas był zazdrosny i poczuł się niechciany, tak było. Scott w pewnej chwili chciał wstać i przemówić Samuelowi do rozsądku, natomiast nie mógł.
Lana próbowała ignorować prześladowcę, jednak raz po raz zerkała w jego stronę. Zadzwonił dzwonek, a uczniowie wyszli z klasy Tyler ruszył przodem, w pewnej chwili zatrzymał go znajomy głos.
- Ej, Ty ! zaczekaj. - był to głos Lany. Dziewczyna podeszła do niego.
- Przepraszam że we wtorek tak na Ciebie naskoczyłam, poniosło mnie.
- Tak, wiem. Ja też nie powinienem tak się w ciebie wpatrywać, wybacz. Jednak ty wielu rzeczy nie rozumiesz. - Powiedział spokojnym głosem Tyler. Lana chciała już mu przerwać, lecz chłopak zaczął kontynuować.
- Dlatego spotkajmy się dziś wieczorem w parku na przedmieściu.
Po minie dziewczyny było widać niechęć jednak odpowiedziało tylko - Ok.
- A, i jeszcze jedno, Nie musisz się mnie bać, jestem Tyler. - Powiedział i odszedł w stronę drzwi.
Lana podeszła do Naty.
- Ten, Tyler to zawsze taki nawiedzony ? - zapytała koleżankę.
- O kogo Ci chodzi ? - zapytała również Naty.
- No stał tu obok i rozmawiał ze mną. - odpowiedziała jej Lana.
- Nikt tu nie stal oprócz nas, myślałam że rozmawiałaś przez telefon.
- Przecież sobie tego nie wymyśliłam, rozmawiałam tutaj z chłopakiem z naszej klasy, przedstawił się jako Tyler. - zaczęła mówić coraz bardziej zdenerwowanym głosem dziewczyna.
- Wiesz co, zaczynam się ciebie bać, jakoś dwa miesiące temu do naszej klasy chodził Tyler Scott. Był spoko, jednak zginął w wypadku samochodowym, każdy boi się o nim wspominać. - powiedziała jej zaniepokojona Naty. Lana zbladła.
- Pewnie pamiętasz, jak wyglądał ? - zapytała szybko.
- Ciemne włosy, duże oczy, jednak wybacz, ale nie chcę o tym mówić. - odpowiedziała jej koleżanka i odeszła.
Lana nie wiedziała co ma myśleć. Po lekcjach wróciła do domu, wzięła plecak i spakowała do niego: latarkę, telefon i nóż, w końcu nie wiedziała czego ma się spodziewać. Robiło się już ciemno, wychodząc z domu założyła na rozpuszczone włosy kapelusz i wyszła. Idąc mostem rozejrzała się. Zobaczyła na drugiej stronie Tylera, który widocznie też szedł na umówione spotkanie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz