#1 Początek

"Początek"


Było deszczowe popołudnie, uczniowie czekali na trzecią lekcję. Tyler z zainteresowaniem przyglądał się Emmie i Lucasowi którzy sprzeczali się o zbyt czułe okazywanie uczuć przez Emme. Jak zwykle kłótnia zakończyła się namiętnym pocałunkiem i przeprosinami typu "to moja wina''. Następnie zadzwonił dzwonek na lekcję i wszyscy uczniowie ud
ali się w stronę swoich klas. Nauczyciel od angielskiego zamknął Tylerowi drzwi przed nosem, ale chłopak spokojnie przeszedł przez drzwi. Jak zwykle towarzyszyły mu przy tym lekkie dreszcze które dostawał zawsze podczas swojej umiejętności przenikania nabytej po śmierci. W sali lekcyjnej usiadł w ostatniej ławce obok Samuela Pitera Gomeza, dawniej swojego najlepszego przyjaciela który nienawidził lekcji języka angielskiego i podczas nich rysował szkice swoich komiksów.
Kiedyś, gdy Tyler i Samuel mieli dziewięć lat obaj marzyli że w przyszłości będą razem tworzyć komiksy i zdobędą dzięki temu sławę, jednak u samego Tylera ta ambicja zanikła, natomiast jego przyjaciel do dnia dzisiejszego dąży ku swojemu celowi.
- Brakuję mi ciebie bracie - powiedział spoglądając spokojnie na przyjaciela Tyler, który nawet nie oczekiwał jakiejkolwiek reakcji ze strony Samuela. Dalsza część lekcji minęła w ciszy. Scott wracając do domu, szedł tą samą drogą co zawsze za życia, choć padał deszcz chłopakowi nie mokły włosy, ani nie przemakały ubrania, był to kolejny dar zdobyty po śmierci.





Idąc aleją Robinsona, zobaczył wprowadzającą się do jakiegoś domu rodzinę. Z samochodu niepewnym krokiem wyszła piękna jak ocean o zachodzie słońca dziewczyna. Ubrana była w podarte jeansy, czarne buty i koszulkę z logiem Pink Floyd, którą okrywała czarna skurzana kurtka. Stanęła przed furtką i nie przejmując się deszczem wpatrywała się w swój nowy dom. Naglę jakiś starszy mężczyzna zawołał dziewczynę.
- Lana, choć zobacz swój nowy pokój !
Dziewczyna rozejrzała się i spokojnie ruszyła w stronę drzwi.
Tyler idąc kawałek dalej w końcu dotarł do swojego domu, nie chciał tam wchodzić, nie miał siły patrzeć na kłócących się o niego rodziców, którzy obwiniali siebie nawzajem za śmierć syna. Nie zwracając uwagi na swojego drugiego syna, który również cierpiał z powodu straty brata.
Rodzice nie interesowali się nim, cały czas tęsknili za starszym dzieckiem, które opuściło ten świat. Choć od śmierci Tylera minęły już dwa miesiące, matka co noc wylewała łzy w poduszkę, chłopak wiedział jakie to dla niej trudne, ile by oddał gdyby wszystko było tak jak dawniej, szczęśliwie po mimo małych sprzeczek które zdarzają się w każdej rodzinie, następnie usiadł na ganku domu i zalał się łzami.